"Laten we het over de liefde hebben, meneer Rach"


ChroniquesDuVasteMonde: Mr. Rach, was er een moment in uw leven dat u verliefd werd op eten?

Christian Rach: Ja! Dat was in Hamburg. Ik zat met een geweldige vrouw in wat naar mijn mening het beste restaurant in de stad was, in "Le Délice" van Axel Henkel en Werner Henssler in de markthal. Daar at ik een paillard kalfsfilet met truffels. Door deze ervaring heb ik meteen besloten om van mijn keuken een goede kookervaring te maken. Dit was een belangrijke ervaring, omdat het niet intenser kan zijn, zelfs niet op emotioneel niveau.

ChroniquesDuVasteMonde: Was alleen het voedsel verantwoordelijk of de vrouw?

Christian Rach: Waarschijnlijk alles. Dat is alles: als we in het zuiden van Frankrijk op een heuvel zitten, ruikt het naar rozemarijn, het licht is violet, de partner die je hebt, past, je kijkt in dit landschap - dan is alles verborgen, wat stoort. Het smaakt zelfs naar de koude rosé die je later thuis in memoriam opent en denkt: wat heb ik daar gedronken? Emotionele situaties zijn erg belangrijk voor de smaak.



ChroniquesDuVasteMonde: Was het belangrijk voor u dat de vrienden een goede maaltijd hadden en niet tevreden waren met een salade?

Christian Rach: Absoluut. Het is moeilijk met vijandige partners en vrienden. Dat beperkt me veel in mijn wezen.

ChroniquesDuVasteMonde: In uw "Cooking Code" staat de vijfde wet: "Koken is handenarbeid en voorspel, het eten is het hoogtepunt." Klinkt sexy.

Christian Rach: Er is niets verstandiger dan samen koken en eten. Gemeenschappelijk koken, werk uitdelen en niet in stress of oorlog raken, is een prachtige situatie. Koken is erg erotisch.



ChroniquesDuVasteMonde: Kan je vrouwen naar bed koken?

Christian Rach: Als het niet werkt zonder het geweldige gerecht, zal het niet werken. Maar het maken van soep, een stuk vlees of sauzen bij elkaar is erg aantrekkelijk als de chemie goed is.

ChroniquesDuVasteMonde: Is deze liefde voor eten je al als een kleine jongen gegeven?

Christian Rach: Mijn moeder is een geweldige kok. Er was nooit iets uit haar tas, tot vandaag. Er was altijd veel nadruk op goed eten en op tafelmanieren.

ChroniquesDuVasteMonde: bent u lid geworden als een kind?

Christian Rach: Nee, dat was niet mogelijk in een huishouden onder leiding van een matriarchaal gezin. Voor mij bleef de afwas.



ChroniquesDuVasteMonde: Maar uw familie heeft regelmatig vergaderd voor grote maaltijden?

Christian Rach: Ja, in het verleden was de keuken altijd de grootste kamer. Er waren minstens twee kachels daarbinnen, en in het midden was de grote tafel waar iedereen at. Dat is veel te kort vandaag. In de nasleep van de hele sociale omwenteling, durf ik dat bijna niet te zeggen, maar op zichzelf heeft het gezin geen plaats in ons politieke leven. Er zijn geen meer gebruikelijke maaltijden. Mam gaat naar de ochtendploeg, papa naar de late ploeg en de kinderen hebben een school tot 21.00 uur. Men vernietigt communicatiestructuren die veel agressie kunnen voorkomen.

ChroniquesDuVasteMonde: Dus er zou meer liefde zijn in de wereld als je alleen vaker samen eet?

Christian Rach: Liefde is in communicatie. Als je niet kunt zeggen dat je van iemand houdt of van iets bijzonders houdt, als je niet over gevoelens kunt praten, zullen ze onopgemerkt blijven en zullen ze niet bestaan. Je hebt de plek nodig om te praten - en daar is het eten.

ChroniquesDuVasteMonde: Uw werktijden zijn ook niet bepaald communicatievriendelijk.

Christian Rach: Mijn werktijden zijn zeker geen relatiebevorderende. Als u geen partner uit de branche hebt, heeft u een enorm probleem. Collectieve onderhandelingen, engagementen, bruiloften, bedrijfsgesprekken - waar vindt dit allemaal plaats? In elke gastronomische operatie. Ik werk om negen uur 's ochtends, maar ik ben er nog steeds om elf of twaalf uur' s avonds. En als je op een zaterdag niet aanwezig bent, staat er meteen: "Maar meneer Rach was er niet!" De Duitse gast verwacht een permanente aanwezigheid. De één is een gevangene binnen het systeem. Vrijmaken is moeilijk.

ChroniquesDuVasteMonde: Vermoedelijk ga je nauwelijks op vakantie. Kun je niet simpelweg zeggen in je succes: "Nu is het restaurant drie weken gesloten"?

Christian Rach: Drie weken werken niet, twee weken zijn het doel. Maar meestal kan ik niet verder komen dan een week tot tien dagen achter elkaar.

ChroniquesDuVasteMonde: Wat doe je om je liefde voor je werk thuis te redden?

Christian Rach: Ik sta bijvoorbeeld elke ochtend eerder op dan dat ik samen moet ontbijten.Mijn dochter moet tussen half negen en acht uur naar school, dus ze staat op om 6:30. Daarna probeer ik een of twee keer per week 's middags een uurtje naar huis te gaan of de kinderen op te halen van school. En ik laat ook een zaterdagavond los. Ik kalmeer altijd met de zin dat het niet de hoeveelheid tijd is die telt, maar de kwaliteit.

ChroniquesDuVasteMonde: Dat klopt, dat is wat ze zeggen.

Christian Rach: Natuurlijk creëer je tekorten, hoe intens de andere momenten ook zijn.

"Ik ben een adrenaline-junkie"

ChroniquesDuVasteMonde: Maar je leeft nog steeds zo omdat de baan je grote liefde is?

Christian Rach: Dat is mijn roeping. Felle lichten. Dit is alleen te vergelijken met een acteur: ze staan ​​op het podium en krijgen applaus of boegeroep. Dat is het elixer waar ik op leef. Het is niet het salaris dat aan het eind van de maand op mijn account staat. Ik ben meer een adrenaline-junkie die net die uitdaging nodig heeft om zijn leven te vullen en geluk te voelen.

ChroniquesDuVasteMonde: geluk in het werk en conflicten thuis?

Christian Rach: Conflicten horen er helaas bij, dat begrijp ik ook. Maar wat moet ik doen als er een evenement is in het Tafelhaus waar de gasten zeggen: "We komen alleen als Mr. Rach daar is"? Maar nu is er thuis een verjaardag op dezelfde dag. Dan is de vraag: 10.000 euro of verjaardagsfeestje? Omdat ik precies moet wegen wat ik doe.

ChroniquesDuVasteMonde: Je vrouw moet heel veel van je houden, als ze dat begrijpt.

Christian Rach: Zeker (glimlacht). Er zijn ook data waarop ik niets accepteer. Als het bestaan ​​dan mislukt, zou het moeten.

ChroniquesDuVasteMonde: Kan het zijn dat je als kok niet langer echt je liefde voor mensen nodig hebt?

Christian Rach: Je kunt jezelf verliezen in deze baan, maar op een gegeven moment zou iedereen een sociaal kreupel worden.

ChroniquesDuVasteMonde: Je hebt ook een sociale omgeving in het restaurant.

Christian Rach: Maar dat is gewoon een schijnvertoning. Als dit lukt, heb je veel schouderklopjes, in het geval van een mislukking ervaar je grote afstanden. Zonder familiebasis en zonder vrienden werkt dit op de lange termijn niet, ook al waardeer je je werknemers enorm. Koks zijn de nummer één professionele risicogroep. Dertig jaar geleden dacht ik dat het te maken had met scherpe messen of vuur. Maar het is de stress en de alcohol. De combinatie brengt met veel collega's de hartaanval met zich mee. Om ervoor te zorgen dat dit niet gebeurt, heeft de chef-kok een sterk karakter en een sociale omgeving nodig die je kan vangen. Een familie die accepteert hoe je leeft.

ChroniquesDuVasteMonde: Waarom heeft u, naast uw restaurants, zelfs de RTL-serie "Rach, de restauranttester"?

Christian Rach: De afgelopen jaren heb ik heel veel uitnodigingen gekregen voor kookshows, wat ik altijd heb geweigerd. In "Rach, de restauranttester" vond ik het concept leuk. Dat was nieuw. Ik help mensen die echt bankroet zijn. Dit is vermakelijk voor het publiek, anders zouden zes tot zeven miljoen mensen niet kijken, en tien van onze tien restauranthouders slagen ons met zeven achterstanden. Ze kunnen hun restaurant redden! Dat is een quotum dat me echt bevalt.

ChroniquesDuVasteMonde: In een van je zendingen gaf je de eigenaar het advies: "IJskoude Heidi, open je hart!" Kun je het werk alleen doen als je hart er volledig van afhankelijk is?

Christian Rach: Je moet een grote euforie hebben, maar alleen het hart is niet genoeg. Je hebt een zeer goede opleiding nodig, ongeacht of je bieslook snijdt of het kasboek bewaart. Als u niet de nummerkoning bent, moet u vanaf het begin van een aantal koning terzijde, een economische of fiscale adviseur. Ik studeerde filosofie en wiskunde, dus ik ben niet bang voor cijfers.

ChroniquesDuVasteMonde: Als je zoveel werk en passie in je werk steekt: hoe ga je om met kritiek, bijvoorbeeld wanneer een gast zijn vis retourneert?

Christian Rach: Wanneer je binnen je eigen vier muren kritiek hebt, is het niet altijd gemakkelijk, maar het is altijd positief. Net als in een relatie is het op zichzelf de grootst mogelijke liefde om te zeggen: "Luister, dat vind ik niet leuk." Maar het moet gebeuren op het moment dat de gast boos is, zodat u onmiddellijk kunt reageren. Het helpt niet om later te zeggen: "Bij Rach was een broodje droog."

ChroniquesDuVasteMonde: Zijn uw gasten over het algemeen kritischer geworden over het tv-programma?

Christian Rach: Nee, meer verlicht. Godzijdank. Het is duidelijk dat we het motto hebben om alleen de beste producten te leveren. Het Tafelhaus heeft elke dag 100 gasten en ze zouden niet komen als ze niet tevreden waren. Dit jaar vieren we 20 jaar "Tafelhaus". Hiervoor moet je liefde en professionaliteit koppelen, en je moet in staat zijn om te lijden. Behoort ook tot het.

ChroniquesDuVasteMonde: Aan het begin van je laatste seizoen waren er enkele krantenartikelen gebaseerd op journalisten die in het Tafelhaus aten om fouten te vinden.

Christian Rach: Het is bijna alsof ik een soort wraak zoek in mijn restaurant voor houtige pompoen, in plaats van te zien wat ik echt op televisie doe.Ik leid niemand in de show, maar we helpen, nadat deze mensen zich tot RTL hebben gewend. De koks weten dat ik langs een tv-ploeg passeer, ze weten gewoon niet precies wanneer. Als u uw keuken niet schoonhoudt, blijft u niet gespaard. We tonen de waarheid, niets meer, niets minder. Het is nog nooit zo geweest dat we een situatie hebben verergerd, zodat de toeschouwer meer verbaasd is. Ik zou mezelf nooit beschikbaar stellen als het alleen grote borsten, dikke billen en vuile keukens zou laten zien, zodat het tempo stijgt.

ChroniquesDuVasteMonde: Voel je je beter over het programma omdat je iets objectief goed doet?

Christian Rach: (grijnzend) Nee, ik ben altijd een goed persoon geweest.

De filosoof in de keuken

Christian Rach, 51, groeide op in het Saarland. Toen hij zijn studie filosofie en wiskunde begon, riep zijn vader: "Heb je ooit een vacature gezien met de tekst: ben je op zoek naar filosofen?" Rach was niet afgeschrikt, bestudeerd en gekookt in pubs in de avond. In Hamburg vond hij zijn roeping: als een chef van de fijne keuken. In Grenoble leerde hij de nouvelle cuisine kennen, vervolgens de klassieke keuken als souschef in het restaurant "Corso" in Wenen. In 1989 opende Rach het "Tafelhaus" in Hamburg en in 1991 ontving hij een Michelin-ster. Daarnaast runt hij het Hamburgse restaurant "Cantina Milano". Met de serie "Rach, de restauranttester" is hij quotaruil bij RTL. Zijn succesvolle kookboek heet "Das Kochgesetzbuch" (319 p., 29,95 Euro, Edel Edition)

Student Vs. Teacher (2019) (Augustus 2020).



Christian Rach, Restaurant, Hamburg, Wortel, Schnitzel, RTL, Zuid-Frankrijk, Top Chef, Christian Rach