Natascha Kampusch: "Wat mij is overkomen, is alleen voor mij"

De Oostenrijkse Natascha Kampusch was tien jaar oud toen ze in 1998 in Wenen werd ontvoerd; Meer dan acht jaar lang was ze in de macht van haar ontvoerder. Op 23 augustus 2006 bevrijdde ze zichzelf, de ontvoerders haastten zich om een ​​trein te ontvluchten en stierven. Haar case leidde tot een wereldwijd mediaantwoord. Kort na haar bevrijding, toen ze slechts drie interviews gaf die opzettelijk waren afgesproken, probeerde Kampusch te ontsnappen aan de druk van de roddelpers.

ChroniquesDuVasteMonde: Mevrouw Kampusch, u bent niet alleen aan uw kidnapper ontsnapt, maar ook de roddelbladjournalisten onder controle gehouden, die u sinds uw ontsnapping hebben gevolgd. Hoe doe je dat?



Natascha Kampusch: De cruciale vraag is: hoe overleef je zo'n incisie zoals ik heb geleden in het leven? Overleeft iemand als een gebroken persoon? Als een persoon die wordt gemarteld, gepijnigd en uiteindelijk in de steek gelaten door de media? Of overleeft men het als een soevereine persoon die, net als ik, erin geslaagd is om niet door de media te worden overgenomen? Voor het grootste deel werkte ik mijn strategie autonoom uit met consultants, natuurlijk. Het is mijn aard om altijd naar onafhankelijkheid te streven.

ChroniquesDuVasteMonde: nadat je uit gevangenschap was ontsnapt, schreef je een open brief aan de pers om de interesse van journalisten te beteugelen. Daarin schreef je dat je geen vragen over intieme of persoonlijke gegevens zult beantwoorden. Niettemin, kort daarna, gaf u een interview aan de Oostenrijkse televisie en slechts twee roddelbladen. Waarom deed je dat?



Natascha Kampusch: Ik wilde tot op zekere hoogte voorlichting geven, zodat er geen geruchten opkomen en er geen griezelverhalen over mij in de wereld kunnen worden gezet. Dat was ik niet en ik ben niet klaar voor meer.

ChroniquesDuVasteMonde: Tot nu toe is de interesse van de media echter niet gekoeld: iedereen wil weten wat er tijdens hun gevangenschap is gebeurd. De "Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung" reageerde zelfs met een open brief en zei: "Je wilt weten waarom we zo zijn, waarom we je niet alleen kunnen laten, je tijd geven tot je de kracht hebt Om je verhaal te vertellen Het slimme antwoord is: we geloven dat het publiek het recht heeft om je verhaal te kennen - of je het nu leuk vindt of niet. " Kun je dat begrijpen?

Natascha Kampusch: Nee, dat begrijp ik niet. Ik vind het een inmenging in mijn persoonlijke vrijheid wanneer de media mij in deze mate belegeren. Stel je voor, een man wordt verliefd op je, maar van wie je niets wilt. Hij zal niet loslaten, hij zal je overal volgen, bedreigend als je niet op zijn wensen reageert. Ze zouden zich gehinderd voelen en uiteindelijk zelfs de politie bellen om zich van hem te ontdoen. Het is hetzelfde met de media. Ze vleien en ze bedreigen me, ze overdrijven en ze vernederen me. Het gaat zo ver dat ik me soms vreemd voel, omdat mijn zelfbeeld en het beeld dat de media van me trekt zo weinig met elkaar te maken hebben.



ChroniquesDuVasteMonde: Dus je wordt geconfronteerd met een personage Natascha Kampusch die niet bestaat?

Natascha Kampusch: Dat klopt. Veel rapporten over mij zijn verstoken van elke inhoud. Wanneer ik onderweg niet wordt herkend en hoor hoe mensen mij waarnemen, herken ik mezelf niet meer.

ChroniquesDuVasteMonde: Onlangs werden ze meer en meer aangevallen door tabloidjournalisten. Heb je nog steeds de teugels in je hand?

Natascha Kampusch: Om in deze foto te blijven, heb ik opzettelijk de teugels losgelaten. De wilde roddeljournalisten kunnen galopperen en vallen door mij in de volgende sloot.

ChroniquesDuVasteMonde: Maak je in de tussentijd niet uit wat er over je is geschreven?

Natascha Kampusch: Nee, dat is het niet, maar ik heb me gerealiseerd dat sommige media niet erg geïnteresseerd zijn in de waarachtigheid van hun verhalen. In eerste instantie dacht ik dat er wat logica in de rapportage zat en dat ik die kon beïnvloeden met duidelijke uitspraken. Ondertussen ben ik gedesillusioneerd omdat ik me realiseerde dat deze logica niet bestaat. Als de media echter iets aanstootgevend of schandaligs construeren, zal ik me met juridische middelen verdedigen.

ChroniquesDuVasteMonde: U hebt een rechtszaak aangespannen tegen het Oostenrijkse tijdschrift "Heute" omdat het een paparazzo-foto afdrukte die u in een vermeende knuffel in een disco laat zien. In eerste instantie hebt u gewonnen, in tweede instantie heeft het hoger gerechtshof van Wenen vastgesteld dat u een persoon van openbaar belang bent en interferenties met uw privéleven moet verdragen.

Natascha Kampusch: Ik vind het vonnis schandalig. Ik zie mezelf niet als een publieke figuur, zoals een politicus, en zelfs die zouden recht op privacy moeten hebben. Wat mij in het algemeen is overkomen, gaat alleen over mij. Naar mijn mening heb ik de dorst van het publiek voldoende gelust door middel van drie interviews. Nadat ik tegen mijn zin in de disco was gefotografeerd, kwamen journalisten naar voren en zeiden dat de foto's zouden verdwijnen als ik een exclusief interview gaf op de verjaardag van mijn ontvoering. Natuurlijk was ik het daar niet mee eens. Ik heb begrepen dat er een zeer persoonlijke leefsfeer in de openbare ruimte moet zijn die, tenzij anders mogelijk, wordt beschermd door de rechtbanken.

ChroniquesDuVasteMonde: Maar u weet al waarom mensen en dus de media gefascineerd zijn door uw verhaal?

Natascha Kampusch: Natuurlijk ben ik me daarvan bewust. Maar dit gaat niet over mij als een mens, maar alleen over het fictieve personage Natascha Kampusch, dat in verband zou moeten worden gebracht met zoiets schandelijks als mogelijk om de circulatie en ratings omhoog te duwen. Waarom zou ik daar spelen?

ChroniquesDuVasteMonde: Kijk je nu en dan of een paparazzo in de volgende hoek staat?

Natascha Kampusch: Nee, want afgezien van een run, zou er niets bijzonders te ontdekken zijn met mij.

ChroniquesDuVasteMonde: Heb je er spijt van dat je vandaag interviews hebt gegeven? Misschien zonder deze stap, zou je een leven hebben dat net zo vredig is als de slachtoffers van de incest van Amstetten die tot vandaag blijven zwijgen.

Natascha Kampusch: Ik heb geen spijt van mijn interviews, omdat ik mezelf niet wilde isoleren of iemand me onder de grond wilde dwingen. In het geval van Amstetten accepteren de slachtoffers hernieuwde isolatie van de buitenwereld.

ChroniquesDuVasteMonde: Heeft u contact met hen opgenomen?

Natascha Kampusch: Ik bood hen mijn hulp aan, maar tot nu toe is het in financiële ondersteuning gebleven. Ik wil niet aanmatigend of opdringerig zijn, want hoewel ik gevangen werd gehouden, kan ik niet echt begrijpen wat er met hen is gebeurd.

Het boek over het onderwerp

Ons interview met Natascha Kampusch is een verkort fragment uit het boek "Scandal! The Power of Public Outrage" gepubliceerd in februari 2009. In 29 onthullende en opwindende interviews, geleid door studenten van het Instituut voor Journalistiek en Communicatiewetenschappen van de Universiteit van Hamburg, vertel beroemdheden die schandalen en verontwaardiging hebben veroorzaakt of getuigd: Günter Wallraff, Gabriele Pauli, Desirée Nick, de wielrenner Patrik Sinkewitz, RAF-terrorist Peter -Jürgen Boock en anderen

Natascha twijfelt aan doodsoorzaak broertje: “Hij wilde leven" - RTL LATE NIGHT (Oktober 2020).



Natascha Kampusch, 3096, Wenen, Wolfgang Priklopil, FAS, Interview, Natascha Kampusch, gevangenschap