"Schreeuw goed!" - Hoe ik heb geleerd recht te zijn in een weekend


Ze is klein, klein, heeft grijs haar, een rode bril en haar "Goedemorgen" trilt als een belofte door de seminarruimte. Het is zaterdagochtend, ik had geen koffie en ik ben "bang" zoals we zeggen in Noord-Duitsland. Samen met elf vreemden en onze docent zit ik in mijn stoel in een oefenruimte van de beroemde Hamburg Stage School. Hier worden opkomende muzikale sterren meestal opgeleid in dansen, zingen en acteren. Vandaag zitten we hier om ons zelfvertrouwen op te poetsen met de hulp van een dramaleraar. Hoe het in één weekend te doen? Geen idee!

Oh, dat is alles!

We krijgen niet veel informatie. Eerst moet iedereen zeggen waarom hij hier is. In mij draait de waarheid met een "mooi antwoord" in een cirkel. De waarheid is: ik ken mezelf nu al 33 jaar en vind het heel eerlijk. Ik vind mezelf grappig, slim en meestal ben ik een aardige persoon. Dat laatste is niet altijd een sterkte. Hoe ouder ik word, hoe meer mijn eigen dwang om "aardig" dier te zijn mij treft. Wanneer ik met mensen praat, verlies ik snel mijn eigen interesses uit het oog. Ik word een ja-zegger, excuseer me voor dingen die ik niet verkeerd heb gedaan, en zeg dingen die me achteraf irriteren. Als dat alles was, zou ik het aan. Maar het ding heeft nog een ander voordeel: altijd aardige mensen nemen niemand serieus. Ik kan dat zelfs begrijpen, eerlijk gezegd. Omdat ik altijd alles altijd begrijp. Verschrikkelijk!



"Vertrouwen heeft veel te maken met concentratie"

Onze eerste oefening: namen leren. Maar haveloos. We hebben een paar seconden om de eerste namen van onze kameraden te onthouden, dan begint het. Iemand wijst me een vinger aan, ik moet zijn naam geven. Geen gemakkelijke taak voor een dromer. "Om zeker te zijn, mag ik niet afdrijven en moet ik alert blijven op de situatie", legt Karin Frost-Wilcke uit. Er zit iets in. Na een paar ronden zijn we op voornaam, stad en bloem. Mijn hersens roken. Dan zal het spannend zijn. We zijn verdeeld in baas en werknemer, de baas moet zijn werknemers confronteren met een onaangenaam onderwerp. Ik besef meteen dat ik opgelucht ben om de rekening te mogen innen. Het is beter dan een andere persoon in verlegenheid te brengen. Ik doe goed werk. Ik kan aansluiten. Maar ik was te snel gelukkig: we moesten rollen ruilen. Mijn taak: ik wil de meer dan twee meter hoge man voor me erop wijzen dat het nogal lastig is om klanten met een knoflookvlag te ontvangen. Leuk eerst. Ik kan het. Dan zou ik de laatste waarschuwing moeten uitspreken. Ik zou boos moeten zijn. "Schreeuw, kom op, je hebt Herrie Maier al honderd keer verteld." Oh man. Ik zou tegen een enorme man moeten schreeuwen. Vanwege de knoflookvlag. Ik, die vind dat het vreselijk is om vriendelijk tegen mijn beste vrienden te zeggen als me iets ergert. 'Meneer Maier,' begin ik met een frons en een halfslachtige wijsvinger. "Het zou heel fijn zijn als je ..." "STOP!", Roept Karin Frost-Wilcke en kijkt me met stomheid geslagen aan. "Dus je wilt zegevieren?" Ik knik. "Wel, als ik het voorzichtig zeg, dan ...." Ik kan niet ver komen. Mijn tengere leraar snelt naar de verwarde student met een boze uitdrukking. "Meneer Maier!" Donder dondert door de kamer. We zijn allemaal bang terug. "Als ik je hier weer zie met knoflookvlag, dan ben je UIT!" Dode stilte in de kamer. "Opgelet, dat is geen handleiding, hoe een goede baas te zijn!", Zegt onze docent op een kalme en krachtige manier. "Het gaat erom dat je wordt getoond wat kracht, stem en lichaam kunnen hebben." We hebben gelijk.



Dag 2 brengt de doorbraak

Een dag later zitten we weer samen. Ik helaas met een dikke kater en precies vier uur slaap achter me, want op zaterdag ging ik "kort" op een verjaardag. Mijn stem klinkt hees, ze hadden de Backstreet Boys gisteren niet moeten spelen, dus ik had niet zo moeten schreeuwen. Heel goed. Uiteindelijk was het misschien niet zo slecht. De vermoeidheid en het duizelige hoofd zijn op de een of andere manier onbevangen. We doen vocale oefeningen, dictieoefeningen, lopen door deuren, maken geïmproviseerde speeches, brullen en flirten. Ik sta slechts een paar centimeter voor een vreemde man en zou de nabijheid moeten verdragen zonder te giechelen. "We gniffelen en kronkelen meestal uit schaamte," ik leer. "Je kunt veel verduren als je je concentreert." Het is waar. We kijken elkaar aan en houden het eenvoudig om te dichtbij te komen. Dan wordt het weer boos. Ik ben van plan het deze keer beter te doen. "Kom terug!" Schreeuw ik door de kamer. "Kom terug!" Na de vijfde keer ben ik tevreden. Onze docent ook. "Precies zo", prijst ze me en ik strut terug met mijn borst gezwollen van trots in mijn plaats.



Wat ik heb geleerd

Op de tweede dag is er veel feedback.We geven tips over houding, vertel ons hoe we omgaan. Het komt uit: de anderen vinden me niet zo "aardig". Wat eerst hard klinkt, is goed nieuws voor mij. "Ik denk dat je veel soevereiniteit uitstraalt, je lijkt niet een beetje nerveus als je voor mensen praat." Ik ben plat. I? Sovereign? "Je zou een geweldige baas zijn!" Een ander studentlid vertelt me ​​tijdens haar lunchpauze. Wat alsjeblieft? Ik kijk rond in ongeloof. "Serieus nu?" De anderen bevestigen de mening. "Ik denk dat je je mening goed kunt uiten en heel assertief bent." Ik denk aan haar woorden en besef dat ze gelijk heeft. Ja, dat kan ik inderdaad. Niet alleen schreeuwen, maar ook ruzie maken en afdwingen. Ik heb dat nu twee dagen gedaan. In het echte leven daar, doe ik het gewoon niet omdat ik bang ben om te plagen. "Maar mensen die plagen zijn veel authentieker en vaak populairder dan de anderen", zegt Karin Frost-Wilcke. Ik doorloop een paar mensen in mijn kennissenkring en realiseer me: ja, dat is precies hoe het is. De mensen die ik het leukst vind, zijn niet per se het meest comfortabel. Ze laten me niet altijd goed voelen. Ze geven me eerlijke feedback. En ze zeggen ook NEE.

Gaat dat duren?

Op deze zondagavond ga ik anders naar huis. Alleen mijn houding is verbeterd en ik merk: mijn lichaam geeft de ziel de richting. Een opgeheven hoofd, een trotse borst, dat maakt me groter, ook vanbinnen. De volgende dag kan ik het meteen uitproberen, als het weekend iets heeft gebracht. Ik moet aan een andere afdeling voorstellen hoe we een probleem hebben opgelost. Ik loop met stevige stappen naar voren, glimlach vriendelijk en ga. Innerlijk schud en bibbel ik. Sinds gisteren weet ik: Niemand zal het merken. "Het maakt voor niemand uit wat het lijkt diep in je," denk ik in een continue lus en merk op hoe ik langzaam kalmeer tijdens het spreken. Niemand hier in het wild zal me vertellen dat ik dat vol zelfvertrouwen gedaan heb. Maar ik kan de gezichten vertellen dat het zo is. Na de lezing komt een collega naar me toe. "Kun je me daarna nog een e-mail sturen om me morgen aan de afspraak te herinneren?" Ik ben verbaasd. Waarom zou ik beloven u aan uw afspraken te herinneren? Drie dagen geleden had ik sowieso ja gezegd. Dat is anders. "Nee," zeg ik stevig en geef haar een post-it. "Hier kun je het opschrijven." Ik zie dat ze daar niet blij mee is. Kan me niet schelen. Omdat ik het ben. Omdat ik gewoon niet aardig voor haar was, maar het was allemaal leuker voor mij.

Meer informatie over coaching is hier te vinden:

//selbstbewusst-hamburg.de

 

© Karin Frost-Wilcke / Privé

Workshopdirecteur Karin Frost-Wilcke
Foto: Dennis Mundkowski

3 Magic KNIVES from RESIN ART (1 glows in the dark) (Augustus 2020).